of ik nog vragen heb

mijn vader leerde me fietsen
alsof ik een jongen was
zonder vleugels vliegen vogels niet
zonder zijwieltjes vloog ik verder weg van huis

ik heb geen roze behang gehad
heb jij roze behang gehad

de albert heijn bon op tafel draperen
het stof onder tapijten schuiven
met een gereedschapskist kan iedereen
kapotte huizen repareren

ik heb nog niets gezien en denk toch te weten
waar ik heen moet
streetview bekeken mijn route wordt berekend
nog elf jaar te gaan

mannen in het park hebben bilspleten
zodat ik er blaadjes in kan stoppen

weet jij hoe het is om een zichtbare bilspleet te hebben
om strepen huid aan andermans ogen bloot te stellen
ik draag jurkjes zonder gaten bij mijn billen

terwijl de daken naar beneden vallen
en ik de albert heijn bonnen van tafel veeg
vang jij ze op ik vang ze niet

ik lees het communistisch manifest en snap hoofdstuk drie niet
te jong om te ontwaken of te oud om ergens wat van te vinden
verklaar je me voor gek als ik zeg dat ik later
geen huis met veertien kamers wil

Advertenties

ik ben hier degene met het angstsyndroom

je bent een vrouw met moed
koop de elektrische vijl met dilledrop voor je keel
je zult het nodig hebben
draai je niet om
kijk niet naar de rode wangen en bezweette voorhoofden

neem de bon aan en loop langs de rivier naar huis
zuig op de dropjes
pak de sleutel uit je rechterjaszak en open de deur
sluit hem alsof het een kluis is
haal de elektrische vijl uit de doos
ben je er nog?

het doet geen pijn
het zal sneller gaan dan je zou willen
zo gaat het altijd
maak je geen zorgen
het zal je verlossen van het rennen
je hoeft de hoeken van de straat niet meer te bereiken
iets in je mond hebben leidt de geest af
zuig op de dropjes
ben je er nog?

laat de kuip vollopen
leg handdoeken klaar
schraap je keel
pak de elektrische vijl
ga op de badrand zitten

duw je voeten onder water
tot je ze door de rimpels niet meer helder ziet
je zult niet meer hoeven wachten
zij zullen zich haasten
door het leven duwen
jij zult geduwd worden
gedragen worden
je wilt gedragen worden

pak de elektrische vijl
je bent een vrouw met moed
vijl je voeten weg
tot je enkels het eindpunt van jouw lichaam zijn geworden
het water kleurt rood
net als de stompjes aan het verlengde van jouw knieën

spoel de elektrische vijl af
leg de bon erbij
laat je dragen en slepen
laat je knieën het uiterste zijn

popcorn

de man op het beeldscherm zegt dat
tanden net popcorn zijn als ze te heet worden

een maiskolf wordt in de magnetron gelegd
ik haal de kolf eruit en leg er een schedel in

het zoemen van de magnetron doet pijn in mijn hoofd
en blijft als een echo zichzelf herhalen

het zoemen van de magnetron doet pijn in mijn hoofd
en blijft als een echo zichzelf herhalen

het zoemen van de magnetron doet pijn in mijn hoofd
en blijft als een echo zichzelf herhalen

ik zet een stoel voor het apparaat ga zitten en doe
net alsof het raam van de magnetron een doorkijk is

de schedel ligt op de glazen plaat
ik ruik hete lucht en adem in

na dertig rondjes komt er stoom vanaf
de tanden zijn opgewarmd

in de bioscoop staan de zakjes popcorn klaar
je ziet niet hoe het is gemaakt

wonder

was het niet wonderlijk
hoe jij en ik
jij en ik op onze manier
jouw manier verwonderlijk

was het niet wonderlijk
zo iemand als jij
met ogen en ik
en wij samen die avond

dat we dingen zeiden
herhaalden jij je mond en ik
was het niet wonderlijk
hoe we luisterden

naar de vouwen in het bed
de veren van het matras
de geuren van dat wat er toen allemaal
was het niet wonderlijk

hoe jij en ik
jij en ik op onze manier
jouw manier verwonderlijk
luisterden tot er nieuwe woorden kwamen

 

 

 

onverstoorbaarheid

je masseert de zakjes mosterd en ik bedenk me dat dat mijn billen
hadden kunnen zijn mocht de avond hebben gewacht

ik zou blijven tot jij van me hield tijd verleidt verstrijkt
en ik zag ogen in ieder raam dat niet de jouwe was

deze man loopt in en uit dat moet je weten hij zei me
dat alles stopt terwijl ik beweer dat het groen blijft

de zakjes mosterd beginnen te scheuren saus met zwarte stippen
beweegt zich een weg uit het plastic besmet met je vingertoppen

iets teveel aandacht geven doet altijd pijn en zijn je spieren moe
dit is nog geen eind hij schudt en bekend zijn ongelijk

binnenkort stapt de twijfelaar lijdzaam in en wat dat betekent weten we
niet

het licht gaat van rood naar groen en we kijken elkaar aan hopen
dat alles door blijft gaan dat de tijd mijn billen zal veranderen

in onverstoorbare zakjes mosterd

 

12650696_961902113899656_1627910874_n (1)